Przez dziurkę od klucza (17): zjawisko, o które biją się trzy narody!

/ Anna Wilma , źródło: wimbledon.org, foto: wimbledon.org

Zapewne nikt nie zwróciłby większej uwagi na Dustina Browna, gdyby okazał się kolejnym Amerykaninem, Rosjaninem albo na przykład Australijczykiem, szturmującym czołową setkę światowego rankingu w wieku dwudziestu pięciu lat. Ale okazuje się, że posiadacz najbardziej imponujących dredów w ATP Tour gra w barwach Jamajki, gdzie tenis musi ustąpić takim sportom, jak piłka nożna i bobsleje. Jego wczorajsza porażka na kortach Wimbledonu z Jurgenem Melzerem była głośniejszym wydarzeniem niż zwycięstwo Michała Przysiężnego nad Ivanem Ljubiciciem! Od tego sezonu o Dustina Browna biją się trzy narody: Jamajczycy, Brytyjczycy i Niemcy! Dlaczego tak niepozorny tenisista z drugiej setki rankingu robi takie zawirowanie? Lektura poniższego wywiadu i krótka biografia póki co Jamajczyka powinna wszystko wyjaśnić! Zapraszamy.

Jakie są Twoje doświadczenia z pobytu tutaj w ostatnich dniach?

D.B.: Zdecydowanie miłe. Fajnie jest być w turnieju. Mam tu najlepszego przyjaciela, mamę, ciocię. Jest po prostu świetnie. Zamierzam tu pobyć jeszcze parę dni, potrenować, a potem wrócić do Niemiec.

Oczywiście dużo się mówi o Pucharze Davisa. Nie grałeś jeszcze dla żadnego państwa, prawda?

Grałem dla Jamajki w 2002, ale jestem pewien, że przerwa może wynosić 36 miesięcy, więc już w ogóle nie grałem w Pucharze Davisa. Tak, to jest jedno z tych pytań, które ostatnio często powraca. Ale chcę powiedzieć, że coś musi się wydarzyć ze strony LTA. Jeżeli są zainteresowani, powinni zrobić pierwszy krok. Bo teraz zmiana mojego obywatelstwa i otrzymanie brytyjskiego paszportu nie rozwiąże problemu. Więc definitywnie musiałbym otrzymać od nich propozycję, a potem zrobić jakieś posiedzenie.

Dziadek?

Tak, ze strony ojca.

Czy jesteś pozbawiony złudzeń wobec postawy Jamaican Tennis Authority? (jamajska organizacja zajmująca się tenisem – przyp. red.)

Powtarzam ciągle tę samą rzecz. Nie wykonują swojej pracy. Każdy to wie. Nie każdy wie, bo właściwie zacząłem grać w tych turniejach. W sumie po prostu się powtarzam. Oni nie wykonują swojej pracy i to jest straszne.

I nigdy nie dali ci żadnych funduszy?

Żadnych funduszy, żadnych trenerów, żadnej pomocy. Naprawdę nie pomaga mi e-mail który otrzymałem dwa dni temu o treści: "Gratulujemy ci dzikiej karty do Wimbledonu". Od zawsze pracowałem naprawdę ciężko, walczyłem z rodzicami i z wszystkim, że podążam we właściwym kierunku – nie muszę się kwalifikować, to dopiero mój drugi Wielki Szlem – pierwszym był Australian Open – i nagle otrzymujesz takiego maila od prezydenta. To brzmi jak coś w rodzaju: "Co chłopcy robicie w pracy?" Siedzimy i nic nie robimy. Jeżeli prezydent nie wie, co robi zawodnik numer jeden, to znaczy, że go to nie obchodzi.

Oczywiście wracamy do Cool Running i drużyny bobslejowej. Czy dużo jest sportów w Jamajce, których przedstawiciele muszą walczyć z przeciwnościami tak ciężko jak tenisiści?

Nie wiem, bo nie uprawiam żadnego innego sportu w Jamajce. Gram w tenisa. Oczywiście pokonałem wiele problemów przez lata. Teraz widzicie Usaina Bolta. Radzi sobie z nimi dobrze, tak sądzę. Mam na myśli, że jest rekordzistą świata, najszybszym żyjącym człowiekiem, więc na pewno ma z nimi dobrze. Nie wiem, nie ma nic, co mógłbym w związku z tym skomentować.

Jeżeli Federacja Jamajki naprawiłaby szkody, wyrządzone tobie i innym graczom, zdecydowałbyś się grac dla nich, czy szukałbyś…?

Cóż, na pewno wiele rzeczy musi się zmienić. Nie tylko chodzi tu o mnie. Wiecie, może mnie to obchodzić mniej i wtedy powiem "Ok, zabieram mój zespół, idę sobie i koniec". Ale po co pozwalać im iść dalej tą drogą? Kiedy ja będę coraz bliżej zakończenia kariery, może jakiś bardziej utalentowany gracz urodzi się na Jamajce w ciągu dwudziestu lat i przez ich system nie dostanie szansy. O to chodzi. Moim zdaniem, jedynym sposobem, żeby zmienić system, jest dobrze grać i wtedy ludzie słuchają.

Domyślam się, że może uda mi się zagrać w większej ilości turniejów w następnych miesiącach i może latach. Więc wszystko, co powiem, zależy od tego, jakie pytania zostaną zadane. Na pewno będę na nie odpowiadał i twierdził, że oni nie wykonują swojej pracy.

Więc gdybyś otrzymał propozycję z Wielkiej Brytanii, ale jak sądzę z niechęcią?

Zawsze zależy. Całe życie grałem dla Jamajki. Właściwie to cieszy mnie gra dla Jamajki. Byłbym też szczęśliwy, jeśli stałoby się tak, że byłbym radością dla Brytanii będąc jednym z ich najlepszych zawodników albo nawet numerem jeden. Ponieważ mógłbym grać dla Niemiec, bo moja mama jest Niemką, ja jestem Niemcem. Ale w Niemczech jestem numerem trzynaście, ten kraj ma dużo dobrych zawodników. Jamajka tylu nie ma. Jestem teraz jedyny. To jest właściwie bardzo miłe.

Startujesz w turnieju, widzisz jamajską flagę i wiesz, że ona jest wyłącznie dla ciebie, a nie dla dwudziestu innych chłopaków. To jest zdecydowanie bardzo miłe.

To wszystkie opcje. Jeżeli LTA wykona jakiś krok i zaproponuje mi rzeczy, które pomogą mi poprawić moją grę i wszystko wokół niej, aby uczynić mój tenis lepszym, na pewno się nad taką propozycją zastanowię. Nie dlatego, że w ogóle nie chcę grać dla Jamajki. Muszę po prostu rozkręcić moją karierę. Może mi pomóc słuchanie i patrzenie na to wszystko.

Dwadzieścia pięć lat to relatywnie późny wiek, żeby dokonać przełomu. Dlaczego chciałbyś powiedzieć, że to ten czas?

To jedna z wielu rzeczy. Nie pochodzę z tenisowej rodziny, więc wszystko musieliśmy robić od podstaw, na zasadzie prób i błędów. Robisz to? Robisz co innego? I potem coś robisz, okazuje się, że to działa, więc jest dobrze. Przez lata nie miałem swojego trenera. Tak naprawdę po raz pierwszy podróżuję na turniej z moim przyjacielem jako trenerem i moją mamą i ciocią jako moimi kibicami. Normalnie poznajesz innych chłopaków, oni przychodzą oglądać twoje mecze, ty oglądasz ich. Zaprzyjaźniacie się i wzajemnie wspieracie. 

Z drugiej strony – lepiej teraz niż nigdy.

Czy jako dziecko uprawiałes inne sporty?

Kiedy byłem młody, to właściwie robiłem wszystko, bo byłem bardzo aktywny. To była piłka nożna, soccer, judo, pływanie, tenis i właściwie więcej niż jedna rzecz w ciągu dnia. Potrafiłem z treningu judo iść pływać, a potem jeszcze trenować tenis. Wracałem do domu i byłem tak zmęczony, że od razu szedłem spać, co moi rodzice rozumieli.

Co będziesz teraz robił?

Pewnie spędzę jeszcze kilka dni w Londynie. Tu będę trenisował. Nie widzę moich przyjaciół tak często. Spędzę też czas z rodziną. Potem wrócę do Niemiec na challegera na mączce, następnie do Stanów na turniej w Newport, a potem znowu do Niemiec na turniej ATP w Stuttgarcie.

Czy jest w tobie coś z typowego Niemca?

Zawsze jestem punktualny, nienawidzę, gdy ludzie się spóźniają. Zawsze tak było – mój zegarek w telefonie jest przestawiony o dziesięć minut do przodu, więc nigdzie się nie spóźnię.

Tylko to?

Tak. I jeszcze mój wygląd (śmiech).

Dustin Brown urodził się 8 grudnia 1984 w niemieckim Celle. Jego matka, Inge, jest Niemką, natomiast ojciec, Leroy, Jamajczykiem. Ma dwóch przyrodnich braci, Steve’a i Deana. Jego dziadkowie ze strony ojca są Brytyjczykami. W Tourze gości od niedawna, ale już stał się bardzo barwną postacią. Jego przezwisko to "Dreddy" ze względu na okazałe dredy na głowie. Mówi po niemiecku, angielsku i jamajsku. U naszych zachodnich sąsiadów mieszkał do sierpnia 1996, kiedy to przeprowadził się na jamajską wyspę.

W życiu najbardziej inspirują go rodzice. Poza tenisem słucha muzyki, serfuje po internecie i ogląda filmy. Skończył wyższą szkołę. W pierwszych latach kariery występował w challengerach i futuresach na Jamajce, aż do roku 2004, kiedy zdecydował się na powrót do Niemiec. Trenuje w Hannowerze. Rodzice kupili mu camper vana, którym podróżował po Europie 2004 – 2007. Obecnie mieszka w niemieckim Winsen.

Tenisowa publiczność poznała Browna w lutym tego roku, kiedy dotarł do ćwierćfinału turnieju ATP w Johannesburgu, pokonując po drodze samych wyżej notowanych przeciwników. Obecnie puka już do pierwszej setki rankingu – jest na miejscu 102. Tym samym jest najwyżej sklasyfikowanym zawodnikiem w rankingu ATP w historii Jamajki. Jego jedyny rodak, który awansował do ćwierćfinału imprezy ATP, to Doug Burke, który dokonał tego w Wellington w 1989. W półfinale takich zawodów nikt z Jamajki jeszcze nigdy nie grał. Czy ten rekord padnie w tym sezonie? Sądząc po charakterze Browna, którego idolem jest… Marat Safin, wszystko jest możliwe!

Poprzednie meldunki zza kulis:
(16) Jak być rodzicem na Wimbledonie?
(15) Trzecie maleństwo Hewittów już w drodze!
(14) Telefon zatopiony w… toalecie!
(13) W cieniu piłki nożnej
(12) Mistrz  olimpijski z Vancouver chce grać w US Open!
(11) Kulisy wielkiego rozstania, powrót gwiazdy
(10) Niezwykła imitacja Nole!!!
(9)
Niesforne portfele, rekordowa Francesca
(8)
Karaoke wróciło na Roland Garros!

(7) Gdzie są najładniejsze dziewczyny?
(6) Czy ona ma polskie poczucie humoru?
(5) Stringi Venus i o tym, co jest sexy według Flavii
(4) Gdybyś był samochodem?
(3) Kto pojechał do Cannes?
(2) Ulubiona czekolada Radwańskiej i kolejny ślub?
(1) Partnerki Feliciano i odnaleziony Marat

Wimbledon: Verdasco nie daje rady

/ Anna Wilma , źródło: wimbledon.org, foto: AFP

Rafael Nadal, Andy Murray i Robin Soderling byli największymi gwiazdami męskich rozgrywek w drugim dniu wielkoszlemowego Wimbledonu. Wszyscy trzej panowie koncertowo przedostali się do drugiej rundy, nie tracąc przy tym seta. Z rywalizacją na londyńskich kortach pożegnał się pierwszy z wysoko rozstawionych graczy, Fernando Verdasco.

Ku uciesze gospodarzy, łatwe zadanie czekało na Andy’ego Murray’a. Brytyjczyk triumfował 7:5, 6:1, 6:2 nad Janem Hajkiem. A zapowiadało się nieciekawie – już w trzecim gemie Czech zdobył przełamanie, automatycznie uruchamiając wypowiadane przez fanki niemal ze łzami w oczach "Come on, Andy!". Niby nie było się czego bać – Jan to tenisista numer 90 na świecie, a w swoim życiu wygrał tylko jeden mecz na trawie (eliminacje Wimbledonu 2003)! A jednak widzów poniosły nerwy. Podobnie jak ich pupila, który początkowo nie mógł poradzić sobie z ładnym tenisem Hajka. Ostatecznie ze stanu 2:4 doprowadził do 4:4 i ustabilizował sytuację na korcie. Dalej poszło już z górki – siedemnaście asów, dwadzieścia niewymuszonych błędów, 39 winnersów i 101 minut spędzone na korcie. Wynik 7:5, 6:1, 6:2. Prawie każdy chciałby zacząć Wimbledon w ten sposób. Następnym rywalem Murray’a będzie Jarkko Nieminen – Fin zwyciężył dzisiaj w czterech setach Stefana Koubka z Austrii.

– Było dobrze. To znaczy początek meczu był przewrotny. Nie widziałem go grającego tak dużo. Bardzo dobrze zaczął. Ale raz powróciłem w pierwszym secie, zacząłem się czuć o wiele bardziej komfortowo. Serwowałem dobrze i nie dawałem mu wielu szans. Definitywnie im dłużej trwał mecz, tym lepiej mi szło – przyznał główny faworyt gospodarzy, stęsknionych za jakimkolwiek triumfem w świątyni tenisa.

Po wczorajszym horrorze z Federerem w roli głównej, jego największy rywal, Rafael Nadal, ze stoickim spokojem awansował do drugiej rundy. Lider rankingu zwyciężył Kei Nishikoriego 6:2, 6:4, 6:4. Jak zauważają dziennikarze – nazwisko Japończyka mimo wszystko należy zapamiętać, bo dzisiejszy mecz był dla niego wielkim testem po powrocie z przerwy, spowodowanej kontuzją.

Rafael, triumfator edycji 2008, przed rokiem nie pojawił się w Londynie, gdyż walczył z urazem kolan. Dzisiejszy pierwszy set był dla jego rywala prawdziwą trudną lekcją. W pierwszym gemie Nishikori prowadził 40-0 i miał sześć piłek gemowych, dopóki Nadal nie odrobił strat i dostał pierwszą okazję. Ostatecznie faworyt popełnił błąd i gema wygrał Japończyk, ale oznaczało to tylko coraz więcej problemów dla azjatyckiego tenisisty. Przy stanie 5:2 nie było już czego zbierać – Hiszpan wyszedł na pewne prowadzenie.

W drugiej odsłonie nastąpiła pewna odmiana, Nishikori najwyraźniej odnalazł się w meczu i przyjemność sprawiało mu wystawianie mistrza Roland Garros na kolejne próby. Absolwent akademii Nicka Bolletieriego zebrał zasłużone cztery gemy, dając się przełamać w samej końcówce. Trzeci set, pomimo małych komplikacji, zapewnił Nadalowi w miarę wygodne zwycięstwo.

Z wymaganiami wimbledońskiej trawy zupełnie nie poradził sobie Fernando Verdasco. Rozstawiony z numerem osiem Hiszpan musiał uznać wyższość Fabio Fogniniego, przegrywając 6:7(9), 2:6, 7:6(6), 4:6. Panowie spędzili na korcie trochę ponad trzy godziny. Wbrew wynikowi, to Verdasco serwował więcej asów, odnotował więcej wygranych piłek, ale jednocześnie nie potrafił utrzymać w ryzach własnego podania, stwarzając rywalowi aż pięć okazji do przełamania. Sam nie wykorzystał jedynego break pointa jakiego miał do dyspozycji. Porażka Fernando to na razie największa niespodzianka męskiego turnieju w Londynie. A zainteresowani tenisem na pewno kojarzą nazwisko tenisisty włoskiego, który miesiąc temu na Roland Garros był bohaterem pamiętnego meczu z Gaelem Monfilsem.

We wtorek z turnieju odpadł też rozstawiony z numerem 24 Marcos Baghdatis. Cypryjczyk został pokonany przez Lukasa Lacko, aktualnie najlepszego tenisistę Słowacji.

Pierwsza runda singla:
Rafael Nadal (Hiszpania, 2) – Kei Nishikori (Japonia) 6:2, 6:4, 6:4
Andy Murray (Wielka Brytania, 4) – Jan Hajek (Czechy) 7:5, 6:1, 6:2

Wimbledon: trzeci z Polaków w drugiej rundzie!

/ Anna Wilma , źródło: wimbledon.org, foto: wimbledon.org

Polscy kibice mogą być absolutnie zadowoleni po pierwszej rundzie wielkoszlemowego Wimbledonu. Wczorajszy awans Michała Przysiężnego i dzisiejszy Agnieszki Radwańskiej zostały uzupełnione zwycięstwem Łukasza Kubota. Polak pokonał 4:6, 6:2, 6:2, 6:3 Blaża Kavcicia.

Mecz na korcie numer siedem nie zaczął się po myśli reprezentanta biało – czerwonych. Kubot co prawda odebrał jednego gema serwisowego Blażowi Kavciciowi, ale Słoweniec zdobył aż dwa przełamania i po czterdziestu minutach prowadził już 6:4. Nasz tenisista odzyskał jednak rezon i dalsze wydarzenia potoczyły się już po jego myśli. W drugiej odsłonie przełamał rywala aż trzykrotnie, doprowadzając do wyrównania w niecałe pół godziny. Trzeci set polegał na niemocy Kavicicia, który regularnie popełniał niewymuszone błędy, nie podawał asów i nie potrafił pewnie wygrać gema serwisowego. Ponowie przegrał do dwóch. Czwarta partia okazała się decydującą i potwierdziła rankingową dominację Polaka. Kubot często wybierał się do siatki, kończąc 70 procent takich akcji powodzeniem. Wybornie serwował – trafiał za pierwszym razem 93 procent piłek. Na deser dorzucił dziewięć asów i nie było już szans, by wypuścić z rąk miejsce w drugiej rundzie Wimbledonu.

Następnym przeciwnikiem naszego najlepszego tenisisty będzie Philipp Petzschner. Niemiec nie miał łatwego zadania dzisiaj, pokonał dopiero po pięciu setach ambitnego Francuza, Stephane Roberta. Pan, który wygra ten pojedynek, w trzeciej rundzie zagra ze zwycięzcą konfrontacji pomiędzy Rafaelem Nadalem a Robinem Haase.

Mierzący 191 centymetrów Łukasz po raz piąty występuje w turnieju wimbledońskim. Nigdy jednak nie miał szansy zagrać w drabince głównej gry pojedynczej, więc dokądkolwiek dojdzie w tym sezonie, będzie to jego najlepszy indywidualny rezultat w świątyni tenisa. Nieco lepiej sytuacja wygląda w grze podwójnej: Kubot w parze z Oliverem Marachem rok temu doszli do ćwierćfinału.

Jedynym turniejem wielkoszlemowym, w którym Polak nie przeszedł pierwszej rundy, pozostaje French Open. W 2006 roku był w trzeciej rundzie US Open, a w 2010 w czwartej rundzie Australian Open.

Pierwsza runda singla:
Łukasz Kubot (Polska) – Blaż Kavcić (Słowenia) 4:6, 6:2, 6:2, 6:3

Wimbledon: trzeci z Polaków w drugiej rundzie!

/ Anna Wilma , źródło: wimbledon.org, foto: AFP

Polscy kibice mogą być absolutnie zadowoleni po pierwszej rundzie wielkoszlemowego Wimbledonu. Wczorajszy awans Michała Przysiężnego i dzisiejszy Agnieszki Radwańskiej zostały uzupełnione zwycięstwem Łukasza Kubota. Polak pokonał 4:6, 6:2, 6:2, 6:3 Blaża Kavcicia.

Mecz na korcie numer siedem nie zaczął się po myśli reprezentanta biało – czerwonych. Kubot co prawda odebrał jednego gema serwisowego Blażowi Kavciciowi, ale Słoweniec zdobył aż dwa przełamania i po czterdziestu minutach prowadził już 6:4. Nasz tenisista odzyskał jednak rezon i dalsze wydarzenia potoczyły się już po jego myśli. W drugiej odsłonie przełamał rywala aż trzykrotnie, doprowadzając do wyrównania w niecałe pół godziny. Trzeci set polegał na niemocy Kavicicia, który regularnie popełniał niewymuszone błędy, nie podawał asów i nie potrafił pewnie wygrać gema serwisowego. Ponowie przegrał do dwóch. Czwarta partia okazała się decydującą i potwierdziła rankingową dominację Polaka. Kubot często wybierał się do siatki, kończąc 70 procent takich akcji powodzeniem. Wybornie serwował – trafiał za pierwszym razem 93 procent piłek. Na deser dorzucił dziewięć asów i nie było już szans, by wypuścić z rąk miejsce w drugiej rundzie Wimbledonu.

Następnym przeciwnikiem naszego najlepszego tenisisty będzie Philipp Petzschner. Niemiec nie miał łatwego zadania dzisiaj, pokonał dopiero po pięciu setach ambitnego Francuza, Stephane Roberta. Pan, który wygra ten pojedynek, w trzeciej rundzie zagra ze zwycięzcą konfrontacji pomiędzy Rafaelem Nadalem a Robinem Haase.

Mierzący 191 centymetrów Łukasz po raz piąty występuje w turnieju wimbledońskim. Nigdy jednak nie miał szansy zagrać w drabince głównej gry pojedynczej, więc dokądkolwiek dojdzie w tym sezonie, będzie to jego najlepszy indywidualny rezultat w świątyni tenisa. Nieco lepiej sytuacja wygląda w grze podwójnej: Kubot w parze z Oliverem Marachem rok temu doszli do ćwierćfinału.

Jedynym turniejem wielkoszlemowym, w którym Polak nie przeszedł pierwszej rundy, pozostaje French Open. W 2006 roku był w trzeciej rundzie US Open, a w 2010 w czwartej rundzie Australian Open.

Pierwsza runda singla:
Łukasz Kubot (Polska) – Blaż Kavcić (Słowenia) 4:6, 6:2, 6:2, 6:3

Wimbledon: kolejna niespodzianka – obie finalistki z Paryża już nie grają

/ Tomasz Krasoń , źródło: wimbledon.org, foto: AFP

W Wimbledonie nie ma już obu finalistek Roland Garrosa. Takie stwierdzenie nie dziwiłoby, gdyby turniej wkraczał w decydującą fazę.. Jednak gdy mowa o takiej sytuacji już przed zakończeniem pierwszej rundy, tenisowy świat może złapać się za głową. W ślady Franceski Schiavone Schiavone poszła we wtorek Samantha Stosur. Liderka klasyfikacji Race przegrała 4:6, 4:6 z kwalifikantką Kaią Kanepi.

Takie rozstrzygnięcie z całą pewnością dziwi. Jednak nie można mówić o wielkiej sensacji, gdyż Kaia Kanepi nie jest pierwszą lepszą kwalifikantką. To niegdysiejsza tenisistka z drugiej dziesiątki rankingu WTA, dwukrotna finalistka imprez sygnowanych nazwą tej organizacji oraz ćwierćfinalistka Roland Garros 2008. W tym roku Kanepi wraca do formy po kontuzji i odbudowuje pozycję w rankingu. Dość powiedzieć, że w rankingu kroczącym zajmuje już 41. miejsce. W eliminacjach do turnieju wimbledońskiego 25-letnia Estonka straciła zaledwie 12 gemów i już przed meczem było jasne, że Samantha Stosur nie będzie mieć łatwego zadania.

O losach pierwszej partii zadecydowało jedno przełamanie. Jego zdobywczynią została Kaia Kanepi, która triumfowała 6:4. W drugim secie panie poczęstowały się obustronnym breakiem, a sytuacja zaczęła się krystalizować dopiero w szóstym gemie. Wówczas Kanepi przełamała 26-letnią Australijkę i znalazła się o krok od drugiej rundy. Nie zmarnowała szansy. Poszła za ciosem i ponownie wygrała 6:4. Kluczem do zwycięstwa 25-letniej Estonki był serwis. Po pierwszym podaniu odnotowała 87-procentową skuteczność wygrywanych punktów, a ponadto zaliczyła 8 asów. Dobry serwis Kanepi zawdzięcza wzrostowi – mierzy aż 1841 centymetrów. Nie przeszkadzało jej to jednak w pewnym poruszaniu się po wimbledońskim trawniku. Raz za razem grała przeciw nogom biegnącej Stosur, zmuszając ją do licznych błędów.

„Nie grałam dobrze. Może to kwestia trawy, może nie. Ale nie można zmienić nawierzchni, na jakiej gra się w trakcie Wimbledonu. Wiedziałam co mnie czeka, więc nie szukam wymówek. Nie grałam jednak tak dobrze jak zwykle. Moja rywalka spisała się znakomicie, zwłaszcza przy serwisie” – przyznała po meczu Samantha Stosur.

Kolejną rywalką Kai Kanepi będzie Edina Gallovits. Przed Estonką otwierają się teraz możliwości rekordowego wyniku w Londynie. Przy odrobinie szczęścia Kanepi będzie mogła pokusić się o wyrównanie życiowego wyniku w Wielkim Szlemie, jakim niewątpliwie był ćwierćfinał Rolanda Garros w 2008 roku.

Wynik pierwszej rundy singla:
Kaia Kanepi (Estonia, Q) – Samantha Stosur (Australia, 6) 6:4, 6:4

Przez dziurkę od klucza (16): jak być rodzicem na Wimbledonie?

/ Anna Wilma , źródło: wimbledon.org, foto: wimbledon.org

W pierwszym, bardzo interesującym dniu Wimbledonu, dziennikarze uparli się, by wypytywać tenisistów o to, jak radzą sobie z obowiązkami rodzicielskimi i sportowymi. Odpowiedzi udzielała mama Kim Clijsters oraz ojcowie: Roger Federer, Stanislas Wawrinka i Taylor Dent.


Fragmenty rozmowy z Tayloren Dentem (21.06.2010)

Rozumiem, że jesteś ojcem, prawda?

T.D.: Tak, to prawda. Od pięciu miesięcy.

Chcę zapytać o to i jak to jest być ojcem i jednocześnie grać w tenisa oraz o to, jak wykonujesz swoje obowiązki.

Cóż, teraz jest to dla mnie łatwe. Albo raczej powinienem powiedzieć, że trudne. Oni wrócili do Kansas City, skąd pochodzi Jenny. Jest z nią Declan i jej mama. Podróż była trudna. Planowaliśmy do ostatnich sekund, żeby Declan i Jenny też tu przylecieli, ale nie mógł spać, więc zapowiadała się ciężka i długa podróż. Nie było łatwo, ale jakoś to wszystko zadziałało. Jestem podekscytowany faktem, że Tour niedługo przenosi się do Stanów Zjednoczonych, bo będę mógł być w domu co tydzień.

Czyli pomiędzy Roland Garros a Wimbledonem nie byłeś w domu?

Nie, nie byłem.

To chyba duża szkoda?

To najdłuższy czas, kiedy właściwie nie byłem z Jenny. O to chodzi. Mieliśmy to zrozumienie zanim pojawił się Declan. Wiedzieliśmy, że tak będzie. Mam nadzieję, że zacznę poprawiać moje wyniki, więc będzie im coraz łatwiej podróżować.

Pewnie masz życzenie, żeby mieć teraz pieniądze Rogera?

A kto by nie chciał?

(Od redakcji: Taylor Dent od 8 grudnia 2006 jest mężem profesjonalnej tenisistki, Jennifer Hopkins. Ich syn Declan przyszedł na świat 26 stycznia 2010. Hopkins swój jedyny tytuł w karierze wygrała w grze podwójnej w Strasburgu w 2002, partnerując Jelenie Kostanić).

Fragmenty rozmowy ze Stanislasem Wawrinką (21.06.2010)

Rozumiem, że jesteś ojcem. Zastanawiam się, jak to jest być ojcem i grać w tenisa, jak można to ze sobą pogodzić?

S.W.: Jest całkiem normalnie. Odkąd jestem ojcem, gram dobrze. Próbuję trochę podróżować z moją rodziną, ale teraz ich tu nie ma. Ale jest w porządku. Jestem zadowolony z mojej gry.

(Od redakcji: druga rakieta Helwecji niedługo po ślubie Federera ożeniła się z prezenterką telewizyjną Ilham Vuilloud. 12 lutego 2010 zostali rodzicami dziewczynki, której nadano imię Alexia).

Fragmenty rozmowy z Kim Clijsters (21.06.2010)

Po powrocie do Touru mówilaś o byciu matką. Funkcjonowało to w zwariowany sposób. Jak w ostatnie dni sobie radziłaś z byciem matką i opieką nad córeczką?

K.C.: Cóż, teraz rutyna już działa i wszystko jest pod kontrolą. Oczywiście na początku mieliśmy mieszane uczucia i podróżowaliśmy z nianią, a ja miałam swoje obowiązki przed wielkimi meczami, kiedy zaczynałam turnieje. A moja rutyna jest taka, że wstaję rano, godzinę przed tym, jak budzi się Jada, szykuję śniadanie, upewniam się, że wszystko jest gotowe, kiedy ona wstaje. Mam trochę czasu tylko z Jadą. Ale to też zależy od planu gier. Dzisiaj było łatwo, bo wiedziałam, że gram o dwunastej. Planowanie, kiedy nie gram, jest dużo łatwiejsze. Bywa różnie – w tamtym roku podczas US Open było kilka okazji, kiedy musieliśmy czekać parę dni, bo akurat była zła pogoda. Wtedy staje się trudniej, masz poczucie, że marnujesz czas, czekasz na kortach, nie wiedząc, czy mecze będą odwołane. Masz uczucie, że chciałabyś być w domu wcześniej i spędzić z nią trochę czasu. Teraz są takie dwa tygodnie, że startuję w turnieju i wiem, że tenis jest ważny i wtedy naprawdę skupiam się na tenisie.

(Od redakcji: po przedwczesnym i niespodziewanym zakończeniu kariery Kim Clijsters potajemnie – ze względu na spore zainteresowanie gapiów – poślubiła amerykańskiego koszykarza Bryana Lyncha. Działo się to 13 lipca 2007. Ich córeczka, Jada Ellie, przyszła na świat 27 lutego 2008).

Fragmenty rozmowy z Rogerem Federerem (21.06.2010)

Jak to jest być tatą na Wimbledonie?

R.F.: Dobrze. Mogę wrócić, kiedy chcę. Jestem członkiem rodziny. Teraz na Wimbledonie mogę być tatą, kiedy chcę. Świetnie jest być tu z dziećmi i Mirką po tamtym roku, kiedy ona była w ciąży. Miło jest wrócić jako rodzina.

(Od redakcji: Roger Federer stał się bohaterem najgłośniejszego ślubu w 2009 roku, kiedy to 11 kwietnia 2009 w Bazylei pojął za żonę swoją wieloletnią partnerkę i byłą tenisistkę, Mirkę Vavrinec. Najbardziej znana tenisowa rodzina powiększyła się 23 lipca 2009, gdy na świecie pojawiły się – zupełnie niespodziewanie – aż dwie dziewczynki! Ich imiona to Charlene Riva i Myla Rose).

Poprzednie wydania "Przez dziurkę od klucza":

(15) Trzecie maleństwo Hewittów już w drodze!
(14) Telefon zatopiony w… toalecie!
(13) W cieniu piłki nożnej
(12) Mistrz  olimpijski z Vancouver chce grać w US Open!
(11) Kulisy wielkiego rozstania, powrót gwiazdy
(10) Niezwykła imitacja Nole!!!
(9)
Niesforne portfele, rekordowa Francesca
(8)
Karaoke wróciło na Roland Garros!

(7) Gdzie są najładniejsze dziewczyny?
(6) Czy ona ma polskie poczucie humoru?
(5) Stringi Venus i o tym, co jest sexy według Flavii
(4) Gdybyś był samochodem?
(3) Kto pojechał do Cannes?
(2) Ulubiona czekolada Radwańskiej i kolejny ślub?
(1) Partnerki Feliciano i odnaleziony Marat

Wimbledon: krótka piłka – Radwańska w drugiej rundzie

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: , foto: AFP

Agnieszka Radwańska pokonała w pierwszej rundzie Wimbledonu Melindę Czink 6:3, 6:3.

14:28 Tyle na razie z kortów Wimbledonu. Ale zostańcie z Tenisklubem 🙂 Za uwagę dziękuje Mateusz Grabarczyk.

14:23 W całym meczu Radwańska popełniła tylko 5 niewymuszonych błędów. Czink – 31. I to powinno dać wszystkim odpowiedź na pytanie, jak wyglądał ten mecz. W uderzeniach kończących lepsza była, rzecz jasna, Węgierka (29-18), ale na niewiele jej się to zdało. Ciężko stwierdzić, w jakiej formie jest Polka, bo dziś grała niewiele. Pozwoliła grać rywalce i jak widać była to dobra taktyka. Kilkakrotnie Radwańska zabawiła się z przeciwniczką w ciuciubabkę, co cieszyło oko, bo skróty i loby to firmowe zagrania Polki. Kolejną przeciwniczką naszej tenisistki będzie Jill Craybas albo Alberta Brianti.

14:21 POZAMIATANE! Radwańska już za pierwszym meczbolem kończy spotkanie, pewnie wygrywając 6-3, 6-3 w nieco ponad godzinę. A z trybun nieśmiałe "dziękujemy, dziękujemy".

14:19 Świetny serwis Czink, po którym Radwańska ledwo przebija wysoką piłkę na drugą stronę i stoi. Węgierka z niesamowitą agresją biegnie do siatki, z impetem uderza w piłkę, która, mimo pustego kortu, ląduje na aucie.

14:17 Czink przytrafił się kolejny dobry forhend, ale następny punkt powędrował na konto Radwańskiej. 5-3 dla Polki. Ostatni gem, czy jeszcze pograją?

14:16
Bekhendowy drop shot Radwańskiej palce lizać. 40-0.

14:15
Nowe piłki, ale stare błędy. Radwańska po raz n-ty w defensywie, Czink coraz bardziej w korcie i coraz bliżej wygrania punktu. Do momentu, w którym wpakowała bekhend w siatkę.

14:13 Czink znów rozrzuca Radwańską tak, że ta biega w okolicach barier ograniczających kort. A mimo to Węgierka nie potrafi wygrać akcji. W następnej kończy jednak akcję pewnym forhendem po krosie i zmniejsza stratę. 4-3 dla Isi.

14:10
Było niebezpiecznie, ale Radwańska znów w ważnym momencie nie pozwoliła rozwinąć skrzydeł rywalce. Sytuację opanowała i prowadzi już 4-2.

14:09 Ależ passing shot Czink! Radwańska zagrała świetnego woleja i już powoli wycofywała się na linię końcową, aby serwować. A tymczasem Węgierka złapała piłkę tuż nad ziemią i pięknym forhendowym minięciem po linii zaskoczyła wszystkich. Siebie chyba najbardziej.

14:08
Lob Czink, Radwańska myśli: grać czy nie grać. Nie zagrała i przegrała punkt. Break point!

14:08
Tym razem świetna akcja Węgierki. Znów rozrzuciła Polkę po korcie i pewnie skończyła akcję wolejem.

14:07
Czink się zdenerwowała. Z całą siłą zagrała dwa bekhendy i (uwaga!) oba trafiła. Wciąż jednak przewagę w gemie ma Polka. 40-30.

14:05
Nie, nie nie. Czink znów wyrzuciła Radwańską daleko do bekhendu i pobiegła do siatki. Polka zagrała sprytnie pod nogi i Węgierka już nie wiedziała, co zrobić, więc wyrzuciła w aut.

14:02 No to mamy przełamanie. Czink coraz bardziej się na siebie denerwuje, ale w sumie ciężko się dziwić, bo psuje proste piłki. Błyskawiczny gem przegrany przez Węgierkę na sucho. 3-2 Radwańska.

14:01 Najpiękniejsza zagranie Radwańskiej w meczu. Czink ponownie spróbowała drop shota. Tym razem wyszedł jej świetny. Polka wystartowała niczym sprinter, złapała piłkę i odegrała tak, że możnaby to oglądać kilka razy. 2-2.

14:00 Uff! Radwańska już w defensywie, Czink już przy siatce, już gra woleja… a potem się głośno zaśmiała sama z siebie, bo jej uderzenie poleciało w okolice nóg sędziów liniowych. Równowaga.

13:59
Pachniało przełamaniem dla Radwańskiej. No to jest break point dla Czink.

13:57 Agnieszka ochoczo pobiegła do siatki, ale nadziała się na dobrą kontrę rywalki. Pierwszego woleja złapała, ale na tyle słabo, że potem Czink nie miała problemów z minięciem.

13:55 Trzy kolejne punkty dla Czink i cały gem również. 2-1 dla Węgierki, ale wydaje się, że przełamanie dla Polki jest po prostu kwestią czasu.

13:52 Break point! Czink zagrała mizerny forhend, po czym bardzo optymistycznie pobiegła do siatki. Radwańska ze stoickim spokojem ją za to skarciła, mijając ją bez najmniejszych kłopotów.

13:51
Świetny bekhend Radwańskiej. Polka wzorowo ugięła kolana, wzięła zamach, zrobiła skręt bioder i huknęła po krosie tak, że Czink tylko stała i patrzyła. Walczymy na przewagi.

13:50
Długa wymiana, którą Węgierka kończy zagraniem po siatce. Radwańska nie mogła zrobić nic, a Czink mogła chociaż przeprosić. Nie przeprosiła.

13:49
Pierwsze "o Boże" w wykonaniu Radwańskiej po prostym błędzie. Potem proste błędy Czink (bez "o Boże") i robi się 1-1.

13:48 Kolejny świetny skrót Agnieszki. Polka chyba trochę zaskoczona, że Węgierka do niego dobiegła i odegrała tak dobrze, ale w porę złapała piłkę i pchnęła ją w pusty kort.

13:45 Jeszcze jeden forhendowy strzał Węgierki. Radwańska popatrzyła, a potem poszła do swojego krzesełka. 1-0 Czink.

13:44 Tego, co potrafi Radwańska, nie umie Węgierka. Próbowała zagrać drop shota, ale wpakowała go w siatkę. Chwilę potem wróciła do atakowania z głębi i od razu wygrała punkt. Przewaga Czink. 

13:43
Wydawało się, że koncertu błędów Węgierki będzie ciąg dalszy. Ale Czink w porę się opanowała i po dwóch autach odpowiedziała trzema skutecznymi akcjami. Potem dołożyła podwójny błąd i gramy na przewagi.

13:40 W pierwszym secie Radwańska niewiele pokazała. Głównie dlatego, że do atakowania zabrała się Czink. Na początku jej to wychodziło całkiem nieźle i toczyła z Polką wyrównaną grę, ale pod koniec już tylko psuła. Wydaje się, że Agnieszka, pokazując co jakiś czas efektowne zagranie, cierpliwie czekała na moment, w którym Węgierka się wystrzela. No i się doczekała.

13:39 I już! Po robocie. Serwis, wycieczka do siatki, dwa dobre woleje i Polka wygrywa 6-3.

13:38 Po siedmiu punktów z rzędu zdobytych przez Radwańską i serii błędów Węgierki, ta wreszcie trafia w kort agresywnym forhendem. Ale Agnieszka odpowiada pięknym lobem. Dwa setbole!

13:36 Przełamanie!
Cztery prezenty ze strony Węgierki dla Polki i w najlepszych z możliwych momentów następuje przełamanie. 5:3 dla Polki i serwis!

13:35
Póki co Agnieszka nie błyszczy. Skupia się bardziej na defensywie. Czink zaczyna psuć piłkę za piłką. Może to zatem dobra taktyka? 0-40 i 3 break pointy dla Polki!

13:32
Było niebezpiecznie, bo Radwańska znów została zepchnięta kilkakrotnie do defensywy. Jednak serwis i przytomne zachowanie ją uratowały. 4-3 dla Polki.

13:31
Statystyka winnersów: 13-5 dla Czink. Agnieszka zaczyna grać to, w czym jest mistrzynią. Kapitalny drop shot Polki.

13:30
Zniwelowany… a po dwóch dobrych serwisach gem dla Czink. Po 3.

13:28 Węgierka po raz kolejny rozrzuciła Radwańskę kapitalnym bekhendem po linii, a potem z tylko sobie wiadomych przyczyn wyrzuciła banalnego drive woleja w aut, krzycząc przy tym niesamowicie. Break point!

13:27
A teraz dwa razy trafiła tak, że Radwańska nie miała co zbierać. Po 30

13:27 Czink huknęła w aut, a potem popełniła podwójny błąd. 0-30.

13:25
Agnieszka opanowała sytuacja. Dobry serwis, dobry atak i zrobiło się 3:2. W gemie Polka prowdziła już 30-0 po dwóch dobrych akcjach (jednej świetnej wycieczce do siatki). Potem się wywróciła i chyba lekko zdekoncentrowała, bo zepsuła trzy proste piłki. Na szczęście bez konsekwencji.

13:24 Ogromne szczęście Radwańskiej. Po świetnym serwisie i krótki returnie Polka pobiegła do siatki, ale odegrała wprost na rakietę Węgierki, która przekombinowała i wyrzuciła loba na aut.

13:23 Break point!

13:21 Był as Czink, był świetny wolej, ale były też trzy proste błędy, co sprawiło, że pojawił się cień szansy na przełamanie. Węgierka szybko jednak opanowała sytuację i wyrównała na po 2.

13:16 Serwis uratował w tym gemie Agnieszkę. Jeden as, dwa wygrywające podania i dobry atak dały zwycięstwo. Węgierka znów jednak pokazała, że nie zamierza składać broni. Świetna akcja przy siatce i następny wygrywający punkt bez szans dla Polki.

13:14 Agnieszka po raz kolejny zaskoczona przez Węgierkę agresywnym zagraniem. Mogła jedynie popatrzeć na piłkę, która wylądowała na linii, 1-1

13:10 Dobry początek Agnieszki, a potem dwa kończące uderzenia Czink, która z 15-40 doprowadziła do  równowagi. Na szczęście Radwańska opanowała sytuację i wygrała.

13:07  Zaczynają.

Roger Federer: najwidoczniej zapomniał, że wygrałem z nim trzy ostatnie mecze

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: wimbledon.org, foto: wimbledon.org

Oto, co na pomeczowej konferencji powiedzieli Roger Federer i Alejandro Falla.


Niezły powrót, Roger. Czy był jakiś moment w trakcie meczu, w którym pomyślałeś: mogę przegrać?

Tak, kilka (śmiech). To normalne. On grał świetnie. Chyba w trzecim secie była taka sytuacja, kiedy przegrywałem 0-40 przy swoim podaniu, tak? Nie pamiętam dokładnie. Myślę, że to był najtrudniejszy moment, bo jeśli bym przegrał tego gema, nie przypuszczam, żeby udało mi się przełamać Alejandro w następnym. W czwartym secie miałem więcej wiary w to, że mogę zdobyć breaka.

Dlaczego?

Po prostu czułem, że zacząłem lepiej grać. W pierwszym gemie czwartego seta głupio straciłem podanie. Nie powinienem był do tego dopuścić w takim momencie. Jednak czułem, że mój bekhend zaczyna wreszcie funkcjonować. Lepiej odbierałem jego podanie, a wcześniej nie potrafiłem odczytać jak zagra. Długo musiałem szukać sposobu na jego serwis i dzięki Bogu wreszcie znalazłem.

Kiedy trafiają ci się takie mecze jak ten, zastanawiasz się, czy twoje zwycięstwo jest podyktowane twoją lepszą grą, odpornością psychiczną albo większym szczęściem, czy może jednak wynika z tego, że przeciwnik po prostu się przestraszył sukcesu? Mieszane uczucia?

Coż, wydaje mi się, że w tym sezonie miałem już wystarczająco dużo pecha, więc przydałby się w końcu mecz, w którym mam więcej szczęścia. Przegrałem kilka spotkań, w których miałem meczbole, 7-5 albo 7-6 w decydującym secie. Ta dzisiejsza konfrontacja była z całą pewnością czymś, czego potrzebowałem. Ważne jest, aby umieć pomóc szczęściu. Nie robiłem tego zbyt często w ostatnich kilku miesiącach, więc cieszę się, że dziś dałem sobie szansę.

Ale oczywiście Alejandro grał bardzo dobrze. Jest niekonwencjonalnym graczem. Wiedziałem od początku, że gra solidny i niewygodny tenis i mojej opinii nie zmienił fakt, że pokonałem go w Halle 6-1, 6-2. Dziś było bardzo ciężko.

Jak niezwykłe były dla ciebie te chwile, które przeżywałeś podczas dzisiejszego meczu, szczególnie tu, na Wimbledonie?

Taka sytuacja nie przytrafiła mi się przez sześć ostatnich lat, więc jest to coś, do czego nie jestem przyzwyczajony. Nie jest dla mnie normalne to, że przegrywam 0-2 w setach, szczególnie na Wimbledonie i szczególnie w pierwszych rundach wielkoszlemowych turniejów, więc czułem się niekomfortowo. Najważniejsze jest to, że udało mi się odnaleźć drogę do zwycięstwa. To się liczy.
 
W pierwszych rundach imprez w Paryżu, Halle i teraz Wimbledonie twoim rywalem był właśnie Alejandro Falla. Sądzisz, że to, że grałeś z nim trzy razy z rzędu na starcie turniejów, mogło ci pomóc?

Alejandro powinien był wiedzieć, że zamierzam go pokonać, ale najwidoczniej zapomniał, że wygrałem z nim trzy ostatnie mecze (śmiech). Spójrzcie, on po prostu zagrał świetny mecz. Może ja nie zaprezentowałem tenisa mojego życia, ale na pewno nie grałem źle.

A oto, co mówił Alejandro Falla.

Po meczu Roger powiedział, że powinien był przegrać. Zgadzasz się z tym?

Jasne. Miałem ogromną szansę, serwowałem, aby wygrać spotkanie. Powiedział mi po spotkaniu, że zagrałem niesamowicie. Tak, więc to prawda. Wiedziałem, że idzie mi dobrze od samego początku. Chciałem po prostu wyjść na kort i pokazać najlepszy tenis. Grałem z nim trzy razy w przeciągu miesiącach w ostatnich trzech turniejach, więc byłem trochę przyzwyczajony. Jestem szczęśliwy, bo naprawdę pokazałem się z bardzo dobrej strony. Muszę wciąż dużo ćwiczyć, bo mam do poprawienia trochę rzeczy.

Jak sądzisz, dlaczego Rogerowi udało się wydrzeć ci zwycięstwo?

To było może przeze mnie. Nie wykorzystałem swoich szans. Podawałem, aby zakończyć spotkanie. Generalnie wykorzystuję takie okazje. Wiedziałem, że jeśli zmarnuję przewagę, on się odrodzi i będzie walczył o wygraną. I zrobił to.

Do tego momentu, jak ocenisz jego grę? Prowadziłeś dzięki swojej świetnej grze, czy może Roger nie prezentował się najlepiej?

Sądzę, że ja grałem naprawdę dobrze. Wywierałem na nim presję, atakowałem jego serwis i dlatego prowadziłem.

Jakie myśli krążyły ci po głowie, kiedy Roger wyszedł na ostatniego gema, aby serwować po zwycięstwo?

Cóż, pomyślałem, że miałem wielką okazję, żeby go pokonać. Zawahałem się trochę w tamtych dwóch pierwszych punktach (przy stanie 5:4 w czwartym secie – przyp. red.). A potem on grał świetnie.

Wimbledon: porażka mistrzyni Roland Garros

/ Tomasz Krasoń , źródło: sonyericssonwtatour.com/wimbledon.org, foto: AFP

Pierwszy dzień Wimbledonu przyniósł pierwszą sporą niespodziankę. Z londyńską trawą pożegnała się już mistrzyni paryskiej mączki, Francesca Schiavone. Niespełna 30-letnia Włoszka poznała magię kortu numer 2 nazywanego „cmentarzem mistrzów”, przegrywając z Wierą Duszewiną. Problemów nie miały inne faworytki. W dwóch setach wygrały Venus Williams, Jelena Janković, Kim Clijsters i Justine Henin.

Kort numer 2 od lat znany jest wśród wimbledońskich kibiców jako miejsce największych niespodzianek. Z całą pewnością początek tegorocznej edycji Wimbledonu nie wpłynie negatywnie na „renomę” tego obiektu. Porażkę na tym właśnie korcie poniosła królowa Roland Garros, Francesca Schiavone. Rozstawiona z „piątką” Włoszka dobrze rozpoczęła spotkanie z Wierą Duszewiną. W pierwszej partii konieczne było rozegranie tie breaka, ale niespełna 30-letnia mieszkania Mediolanu nie straciła w nim ani jednego punktu. Drugi set to okres wysokiej dyspozycji serwisowej obu tenisistek. Żadna z nich nie zdobyła przełamania przez 10 gemów. W jedenastym Schiavone miała 4 break pointy, ale nie wykorzystała żadnego z nich. Chwilę później błędu Włoszki nie powtórzyła Wiera Duszewina i zwyciężyła 7:5. W decydującej partii szybko zrobiło się 2:0 dla 23-letniej moskwianki. Sytuacja ta już nie była korzystna dla Schiavone, a gdy Rosjanka podwyższyła prowadzenie na 4:0 stało się jasne, że dojdzie do pierwszej dużej niespodzianki. Po 174 minutach gry Duszewina zwyciężyła 6:7(0), 7:5, 6:1.

„To był ciężki mecz. Inna nawierzchnia, inne czucie. Moja rywalka grała bardzo dobrze. Poza tym nie wykorzystałam swojej szansy w drugim secie” – powiedziała Schiavone. Po raz ostatni mistrzyni z Paryża przegrała w Londynie w pierwszej rundzie 5 lat temu. W 2005 roku Justine Henin na stracie turnieju została pokonana przez Eleni Daniilidou.

Znacznie lepiej zaprezentowała się ubiegłoroczna finalistka Wimbledonu, Venus Williams. Pięciokrotna mistrzyni tego turnieju pokonała 6:3, 6:2 Rossanę De Los Rios. 30-letnia Amerykanka zdobyła w całym meczu pięć breaków i pomimo dwukrotnej straty podania odniosła pewne zwycięstwo. Trudniejsze zadanie może czekać starszą z sióstr Williams w drugiej rundzie. Zmierzy się w niej z triumfatorką imprezy w Eastbourne, Jekatariną Makarową.

Awans do drugiej rundy wywalczyła także Jelena Janković. 25-letnia Serbka napotkała jednak na swej drodze dobrze usposobioną Laurę Robson. 16-letnia reprezentantka gospodarzy startowała w seniorskim Wimbledonie po raz drugi i po raz drugi potwierdziła swój ponadprzeciętny talent. Pierwszego seta Janković wygrała 6:3, ale w drugim Robson o wiele wyżej zawiesiła poprzeczkę. Uparcie goniła wychodzącą na prowadzenie Serbkę i ostatecznie przegrała dopiero po tie breaku. W drugiej rundzie Janković zmierzy się z Aleksandrą Wozniak.

Udany powrót na korty Wimbledonu odnotowały także dwie Belgijki. Kim Clijsters pokonała 6:0, 6:3 Marię Elenę Camerin, a Justine Henin wygrała 6:4, 6:3 z Anastazją Sewastową.

„Ciężko to opisać. Byłam podekscytowana i nerwowa. Można to porównać do pierwszego dnia szkoły po wakacjach – podniecenie, ciekawość, wiele emocji” – powiedziała Kim Clijsters, która po raz ostatni grała w Londynie w 2006 roku.

W poniedziałek doszło także do kilku innych ciekawych spotkań. W niewątpliwym hicie pierwszej rundy Shahar Peer wygrała 6:3, 6:4 z Aną Ivanović, a zwycięstwa odniosły także niegdysiejsze tenisistki z czołowej dziesiątki: Marion Bartoli, Wiera Zwonariowa, Nadia Pietrowa i Alicia Molik.

We wtorek do rywalizacji przystąpią pozostałe faworytki imprezy. Na korcie centralnym pojawi się Serena Williams, a o godzinie 13 naszego czasu na kort numer 5 wyjdzie Agnieszka Radwańska. Rywalką Polki będzie Melinda Czink.

Wyniki pierwszej rundy singla:
Wiera Duszewina (Rosja) – Francesca Schiavone (Włochy, 5) 6:7(0), 7:5, 6:1
Venus Williams (USA, 2) – Rossana De Los Rios (Paragwaj) 6:3, 6:2
Jelena Janković (Serbia, 4) – Laura Robson (Wielka Brytania, WC) 6:3, 7:6(5)
Kim Clijsters (Belgia, 8) – Maria Elena Camerin (Włochy) 6:0, 6:3
Justine Henin (Belgia, 17) – Anastazja Sewastowa (Łotwa) 6:4, 6:3
Shahar Peer (Izrael, 13) – Ana Ivanović (Serbia) 6:3, 6:4

Wimbledon: tenis marzeń

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: wimbledon.org, foto: AFP

Co łączy Rogera Federera, Novaka Djokovicia i Nikołaja Dawydienkę? Cała trójka jest w gronie faworytów Wimbledonu i cała trójka potrafi przyprawiać swoich zwolenników o przyspieszone bicie serca. Rosjanin i Serb poszli dziś w ślady Szwajcara, fundując wszystkim niesamowitą dawkę emocji. Wszyscy, mimo gigantycznych problemów, awansowali do kolejnej rundy. Nie oznacza to jednak, że zabrakło niespodzianek. Pierwszą, o której już pisaliśmy, sprawił Michał Przysiężny eliminując Ivana Ljubicicia. W ślady swojego rodaka poszedł Marin Cilić, który w trzech setach uległ Florianowi Mayerowi.

Nie będzie przesadą, jeśli stwierdzimy, że pierwszy poniedziałek Wimbledonu 2010 był jednym z najbardziej emocjonujących tenisowych dni ostatnich tygodni, miesięcy, a może i lat. Wielka gra zakończyła się dwie minuty przed północą polskiego czasu, co jest najpóźniejszym zakończeniem rozgrywek w historii Wimbledonu. Novaka Djokovicia i Oliviera Rochusa, którzy momentami grali na niebotycznym poziomie, szczególnie w piątym secie, kibice na korcie centralnym żegnali na stojąco gromkimi brawami.

Alejandro Falla, Kevin Anderson i Olivier Rochus – cała trójka rozegrała dziś, wydaje się, swoje życiowe spotkania. Cała trójka była o krok od wyeliminowania wielkich faworytów z Rogerem Federerem na czele, a jednak musiała uznać ich wyższość. Najpierw Szwajcar wymęczył zwycięstwo z Kolumbijczykiem (przeczytaj artykuł)

Wszystko zaczęło się od polskiej niespodzianki – Michał Przysiężny pokonał Ivana Ljubicicia w trzech setach. Potem Roger Federer uciekł spod noża, rozgrywającemu mecz życia Alejandrowi Falli. A później emocji wcale nie było mniej…

Podczas gdy obrońca tytułu męczył się z Kolumbijczykiem, na korcie numer jeden katusze przeżywał Nikołaj Dawydienko. Rosjanin trafił w pierwszej rundzie na Kevina Andersona, który, podobnie jak Falla, miał dziś swój życiowy występ, notując w całym spotkaniu abstrakcyjną wręcz liczbę 116 uderzeń kończących (z czego 36 z serwisu). Dawydienko, tak jak Federer, przegrał dwa pierwsze sety, aby wygrać trzy kolejne. Z tą różnicą, że w decydującej partii nie było 6:0, a 9:7. W pierwszych dwóch odsłonach podanie otwierało 24-latkowi z RPA drzwi do zdobywania wielu punktów. Rosjanin nie potrafił znaleźć na to odpowiedzi, a sam nie miał tak potężnego uderzenia. Jednak w trzeciej partii udało mu się wygrać w ostatnim możliwym momencie – tie breaku, co okazało się pomostem do drugiej rundy. Kolejne minuty dostarczyły jeszcze więcej emocji, ale w czwartej i piątej odsłonie Anderson nie wykorzystał żadnej z pięciu okazji na przełamanie. Dawydienko był za to bezlitosny. Jedyną szansę na odebranie podania w czwartym secie zamienił na breaka w samej końcówce. W piątej sukces przyszedł w szesnastym gemie, a Rosjanin mecz zakończył niesamowitym returnem.

Na kort centralny zaplanowano dziś tylko trzy mecze, ale gry zakończyły się dwie minut przed północą czasu polskiego (23 czasu londyńskiego). Nikt nigdy tak długo na Wimbledonie jeszcze nie grał. Dzięki założonemu ponad rok temu dachowi i zamontowaniu oświetlenia dziś było to możliwe. Novak Djoković i Olivier Rochus grali blisko cztery godziny. Serb od początku atakował, notował mnóstwo uderzeń kończących, popełniał niewiele błędów, a jednak… seta wygrał niewysoki, waleczny Belg, który zdobył jedyne przełamanie. W drugiej partii obraz gry nie ulegał zmianie. Djoković bombardował Rochusa, który walczył, jak mógł, ale tym razem poległ dość szybko i dość wyraźnie, zdobywając tylko dwa gemy. Rozochocony Serb chyba za szybko pomyślał, że sytuacja jest opanowana i w kolejnej odsłonie nie przestał atakować, ale przestał trafiać. Ze sporej przewagi piłek wygrywanych nad psutymi zrobiła się spora przewaga błędów nad uderzeniami kończącymi. Waleczny Rochus natychmiast to wykorzystał, wygrał 6:3 i znów był na prowadzeniu. W czwartej partii Serb się ocknął i znów zaczął grać tak, jak w pierwszej części spotkania. Ożywił się też Belg, który częściej dochodził do słowa i notował więcej piłek bezpośrednio wygranych, ale i więcej błędów. Przy stanie 4:5 Rochus miał dwa break pointy, ale nie udało mu się wyrównać, wobec czego doszło do decydującego piątego seta. A w nim obaj tenisiści dokonywali niesamowitych rzeczy. Można było odnieść wrażenie, że otrzymali zastrzyk dodatkowej energii i biegali do wszystkiego. Ślizgali się, przewracali, rzucali na trawę, byle tylko przebić kolejną piłkę. Zaprezentowali kilka niesamowitych wymian, które ciężko opisać słowami. Belg rozpoczął fantastycznie, bo przełamał Serba i prowadził już 2:0. Na tym jego radość się skończyła, bo potem coraz wyraźniej dominował Djoković, który wygrał sześć następnych gemów i wskoczył do drugiej rundy turnieju.

W ten sposób trzej czołowi tenisiści świata, trzej faworyci, jak nie do zwycięstwa, to przynajmniej do końcowych faz turnieju, po pierwszym dniu imprezy mają w nogach pięć setów. Na ile okaże się to istotne, przekonamy się w kolejnych dniach, a najbliższe mecze z udziałem wspomnianej trójki już w środę.

Podczas gdy wszystkie oczy zwrócone były dziś na dwie główne areny Wimbledonu, na pozostałych kortach też działo się niemało. Dobrego dnia nie mieli dziś Chorwaci. Dwaj najlepsi reprezentanci tego kraju wylecieli z turnieju. Poza Ivanem Ljubiciciem poległ Marin Cilić, któremu nie udało się powrócić z 0:2 w setach tak jak pozostałym czołowym graczom.  Przegrał 2:6, 4:6, 6:7(1) z Florianem Mayerem. Hewitt zaspał na starcie, tracąc pierwszego seta z Maximo Gonzalezem, ale jak już się obudził, to Argentyńczyk nie miał co zbierać. Nie zawiedli Andy Roddick, Tomas Berdych i Gael Monfils, którzy wygrali 3:0.

Wyniki pierwszej rundy:
Novak Djoković (Serbia, 3) – Olivier Rochus (Belgia) 4:6, 6:2, 3:6, 6:4, 6:2
Nikołaj Dawydienko (Rosja, 7) – Kevin Anderson (RPA) 3:6, 6:7(3), 7:6(3), 7:5, 9:7
Andy Roddick (USA, 5) – Rajeev Ram (USA) 6:3, 6:2, 6:2
Lleyton Hewitt (Australia, 15) – Maximo Gonzalez (Argentyna) 5:7, 6:0 , 6:2, 6:2
Gael Monfils (Francja, 21) – Leonardo Mayer (Argentyna) 6:1, 7:6(9), 6:2
Florian Mayer (Niemcy) – Marin Cilić (Chorwacja, 11) 6:2, 6:4, 7:6(1)
Tomas Berdych (Czechy, 12) – Andriej Gołubiew (Kazachstan) 7:6(5), 6:2, 6:2

Zobacz komplet wyników pierwszego dnia Wimbledonu panów